Myślałeś, że ta misja na Księżyc to będzie szybka sprawa na sześć miesięcy. Twój sąsiad zaproponował, że będzie się opiekować twoim psem. Twój nauczyciel matematyki ze szkoły średniej był pod wrażeniem. Kiedyś powiedział, że nic z ciebie nie będzie. No, pokazałeś mu! Ale teraz tu jesteś, pięćdziesiąt metrów od swojego statku kosmicznego i nie masz jak się wrócić. Twój pies będzie taki smutny. Twój nauczyciel matematyki będzie taki zadowolony z siebie. Całkiem przygnębiające.

Dziecko wyglądało na takie podekscytowane, gdy klaun pokazał mu dużego czerwonego balona. Widziałeś to, ale w gąszczu porannego pośpiechu nie zarejestrowałeś tego, aż było za późno. Kto w ogóle poprosił rząd, żeby wspierał uczciwą imprezę na całej Main Street w środek tygodnia? Twój rower pędem przejechał prosto między dziecko a klauna i wysłał balon w świat. Nie odwróciłeś się, żeby zobaczyć szkody, które wyrządziłeś. Później zobaczyłeś balon unoszący się za oknem twojego biura.

Nigdy nie widziałeś głowy strusia. Za każdym razem, gdy się pojawisz, wydaje się, że strusy unikają twojego spojrzenia. Przyjechałeś na tę wycieczkę specjalnie po to, aby zobaczyć głowę strusia, ale tutaj jest ten struś tuż przed tobą, głowa niewidoczna. Możliwe, że nigdy nie zobaczysz głowy strusia.

Zepsuty zegar ma rację dwa razy dziennie. Ale jeśli masz tylko jeden zegar, niemożliwe jest dokładne określenie, kiedy zegar ma rację. Więc może mieć rację w każdej chwili. I to prowadzi cię do sedna konceptualizacji. Czym jest czas? Niczym innym jak przepaścią. Zegary to tylko daremne próby opanowania jego mocy. To naprawdę okrutne.

Trzęsienie ziemi nie było miłe dla ścieżki rowerowej na twojej drodze do pracy. Duża dziura w asfalcie (za duża, żeby nazwać ją wybojom) połknęła trzech nieświadomych rowerzystów bez reszty. Więc miasto postawiło dwie pachołki i żółtą taśmę ostrzegawczą. Całkiem frustrujące dla ciebie, biorąc pod uwagę twoją skłonność do robienia skoków 360 stopni nad tą dziurą.

Ten kubek był rodzinną pamiątką. Twojego sąsiada. Twój sąsiad zawsze kochał kolor, kształt i ilość kawy, którą mógł pomieścić ten kubek. Ale twój sąsiad się wyprowadził i zostawił go na ganku, bez wyjaśnienia, bez materiałów do naprawy, nic. Więc masz ten połamany kubek.

Tost robi się tak długo. Patrzysz na toster i tupiesz nogami. Twoje pranie jest w suszarce i właśnie się oznamiło. Może je wyjmiesz. W końcu masz czas. Wyjmujesz pranie. Składasz bieliznę. Myślisz o złożeniu skarpetek. Przypominasz sobie o toście! Już za późno. Jest spalony na węgiel. Proces się powtarza. Powinieneś chyba ustalić ustawienia swojego tostera.

Twój pies jest śliczny, ale szczerze mówiąc, to istna zmora. Gdzie są moje buty? Gdzie jest mój dyplom? Gdzie jest tort czekoladowy, który upiekłam na urodziny mojej ciotki? I dlaczego zabrałeś swojego psa do weterynarza w ten sam czwartek?!

Łyk. Powstrzymujesz łzy, gdy biały płyn rozprzestrzenia się po podłodze z twojego smutnie wyglądającego kartonu. Powinieneś był kupić mleko czekoladowe, to była wyraźnie lepsza opcja. I wtedy może nie byś tak niedbale trzasnął nim przez pokój, gdy energicznie wskazywałeś na ptaka za oknem. Teraz już za późno. Wycierasz jedną łzę ze swojego oka i idziesz po mop.

Powiedziano ci, że zawsze powinieneś sprawdzić swoje buty, zanim wstaniesz z trybun. Pierwszoroczniacy mieli zwyczaj chodzić pod nimi i wiązać sobie buty razem.

Próbujesz już dziesięć minut. Jest już całkiem późno w nocy i w twoim pokoju jest całkiem ciemno. Sięgasz i włączasz lampkę. Czujesz się strasznie głupio. Otwór w zabawce ma kształt trójkąta, a ty masz tylko cylindryczne i sześcienne klocki. W rozpaczy odrzucasz zabawkę na bok. Przeklinasz pięcioletniego syna/córkę za to, że nie potrafi śledzić, gdzie jest trójkąt!

Powiedziałeś swoim znajomym, że nie bierzesz telefonu, żeby spróbować doświadczyć, jak wyglądała podróż dawniej. Kupiłeś mapę i butelkę wody, a aparat fotograficzny nosiłeś dla tego jednego, idealnego zdjęcia. Ale mapa była z 2005 roku, a krajobraz się zmienił. I tutaj jesteś teraz, pośrodku dużego pola, które mapa wciąż twierdzi, że jest lokalnym sklepem spożywczym.

Łódź wyglądała dobrze gołym okiem. Ale masz bardzo silne okulary i powinieneś/powinna był/a je nosić. Gdy kurczowo trzymasz się boi, którą rzuciła ci straż przybrzeżna, obserwujesz, jak woda wdziera się do twojej ukochanej łódeczki. Wyciek rozpyla wodę coraz wyżej i wyżej. Potem łódź została pochłonięta i zatonęła w przepaści.

Kiedyś żywy, a teraz martwy, ten duch wydaje się mieć jakieś niedokończone sprawy. Może chodzi o ciebie? Albo o skarb ukryty pod podłogą starego dworu na wzgórzach, który może nigdy nie trafi do swojego prawowitego właściciela, miłosiernego nauczyciela szkoły z Brooklynu.

Idealnie kusząca pudełko od pizzy leżące na stole. Otwierasz je pełen/pełna oczekiwania. I znajdujesz… nic oprócz resztek. Może połowicznie zjedzony skórek. I dużo tłuszczu. Oczekiwanie zamienia się w głębokie rozczarowanie i rozpacz. Nic nie zostało!

Kupiłeś małą bransoletkę specjalnie po to, żeby nie zgubić kluczy. Zawiesiłeś haczyk na drzwiach, który miał służyć do przechowywania kluczy. Przez chwilę próbowałeś przypiąć klucze do telefonu. A tutaj one są. W ziemi. W parku po drugiej stronie ulicy od tego baru, który kiedyś lubiłeś, ale ostatnim razem stwierdziłeś, że pewnie tam już nie pójdziesz. Nigdy ich nie znajdziesz.

Kiedy król szopów podszedł do ciebie jesienią 2005 roku, byłeś zaskoczony hojnością jego oferty i jego zdolnością do mówienia. Od tamtej pory żyjecie w harmonii. Płacą 50% twojego czynszu, a ty "zapominasz" wynosić śmieci co drugi tydzień.

Imponująca postać w płaszczu przeciwdeszczowym pokazuje ci dwie polaroidy. Na jednej wydaje się być sama potwór z Loch Ness pośrodku ciemnego zbiornika wody. Na drugiej sasquatch przedziera się przez ciemny las. Przyglądasz się bliżej. Kształty zwierząt są narysowane tuszem. "To nie jest prawdziwe!" Krzyczysz i rzucasz polaroidy na podłogę, łkając.

Ludzie kwestionowali Twoją chęć, żeby wziąć truskawkę. "To najgorszy smak," mówili. Ale jesteś silny i niezależny, więc i tak ją wziąłeś. I szczerze mówiąc, nie było super. Na szczęście, dwie sekundy później rower przejechał obok Ciebie i wybił lody z Twojej ręki. "O nie!" krzyknąłeś, gdy kremowy róż stał się bałaganem w kurzu. Ale naprawdę byłeś szczęśliwy.

Ciężko pracujemy nad nowymi ilustracjami dla twoich zaginionych URLi. W przyszłości czeka cię wiele nowych historii i modnych obrazków. Bądź na bieżąco z nowymi ilustracjami 404!